Feedback geven en ontvangen moeten we afschaffen en wel onmiddellijk. Het is schadelijk voor de relatie en het resultaat. Het klinkt vreemd, maar goedbedoelde feedback kan soms behoorlijk verkeerd uitpakken.

In de overtreffende trap voelt het zoals Alex Klaassen je in dit filmpje kan doen laten voelen: https://www.youtube.com/watch?v=qH-zOrieqfY&list=PLBB3qc6-WawW1c_1bUe1Crhxvtg3Oz8X1&index=7

Hij overdrijft en zij speelt het beste slachtoffer dat je je kunt voorstellen. Maar toch, zo voelt het misschien wel. Wat is er in de kern mis met de meeste methodes van feedback? Dat is dit: Ik heb een probleem, dat komt door jou en jij moet je gedrag veranderen.

Aan de hand van de meest gebruikte feedback theorie leg ik dat uit. Deze theorie heet: ik, ik, wij en gaat zo (bron: http://managementsupport.nl/feedback-de-ik-ik-jij-methode/):

  • Ik zie/merk dat … [beschrijf hier het gedrag: wat heb je precies gezien/gehoord?]
  • Ik vind daarvan…/Dat komt op mij over… [effect van dit gedrag op jou: waar heb je last van?]
  • Herken je dat? Klopt dat? [zoek toenadering tot de ander en vraag herkenning; als de ander in de verdediging schiet, ga dan terug naar stap 1 en 2]
  • Vraag om ander gedrag. [wat is je wens?]

Deze methode gaat mis bij stap 3: herken je dat? Dit is best een vervelende vraag. Jij hebt ergens last van en dan moet ik dat herkennen? Dat gaat helemaal niet zo makkelijk. Ik kan er hooguit begrip voor opbrengen. In stap vier loopt het helemaal uit de hand. Nu gaat degene die ergens last van heeft mij vragen mijn gedrag te veranderen. WOW, dat is nogal wat, wat je dan vraagt. En de zin ‘als de ander in de verdediging schiet’ is een zin die niemand bekrachtigt. Het is veroordelend en niet respectvol.

Maar wat dan wel? Er zijn volgens mij drie belangrijke principes die wel werken:

  1. als jij ergens last van hebt, leg dat dan niet bij de ander, maar onderzoek waar dat vandaan komt bij jezelf;
  2. deel dat je ergens last van hebt en zoek vervolgens de oorzaak bij jezelf.;
  3. start dan het gesprek met de ander

Dat gesprek ziet er heel anders uit: (stap 1 en 2 zijn dezelfde), en dan komt stap 3:
“Ik vraag me af wat ik eraan kan doen, zodat ik mij daar minder aan stoor.” En dan kun je nog dingen zeggen als: “ik weet het even niet, heb jij suggesties?” of “zie je aan me dat ik me daaraan stoor?” of “ik vind het vervelend van mezelf dat ik me daaraan stoor, want ik weet dat jij vanuit goede intenties handelt”, etc.

Als je dat doet start je een gesprek en leg je ALLE verantwoordelijkheid voor jouw gevoel bij JEZELF.Mijn ervaring is dat deze manier van communiceren wel werkt. Ik geef aan dat ik er zelf iets aan wil doen en krijg begrip voor mijn gevoel. Wat gebeurt er vervolgens bij de ander? Die ziet ineens wat hij/zij jou misschien aandoet en komt jou tegemoet: “ja, ik denk dat ik je wel begrijp, ik was ook wel een beetje X Y Z” en dan zal hij of zij zelf met een voorstel komen om het voortaan anders te doen.

Dus: geen feedback meer geven en ontvangen, maar het gesprek aangaan over hoe jij je voelt en wat jij daaraan kunt doen. Ook al denk je dat jouw ongerief de schuld is van de ander. Mijn waarneming is: dat is niet zo.